Aksanın kubbesinde bir güvercin
Aksanın kubbesinde bir güvercin;
her kanat çırptığında, gökyüzüne doğru bir kurşun uğurlar onu..
Boynu bükülmüş düşer yere..
Cuma vakti kapıda ayağımın dibinde narin tüyleri..
Her Cuma vakti namazgahımda birkaç pençe sarar beni de..
Savurur kıblegahımın önünden…
Kimliğimde kaç kusur var, hangisi kusur, bende bilmiyorum..
Yaşımın 40 oluşumu ! adımın Müslüman oluşumu suçum!…
Beni benim sahibi olduğum mekandan mahrum eden necisleri,
lanetlendikleri dünya sürgününe yollayamamak ızdırap veriyor bana..
Biz bekliyoruz sabır ve direnişle..
İster sapan, ister silah, isterse tek vücut,
Karşı duruyoruz korkusuzca anne, baba ve çocuk…
Aksanın kubbesinde güneş; gölgesi; üşütür yüreğimi, sıcağı kavurur bedenimi…
Zulmün adımları üzerimizde Güneşte acımaz bize…
Umarsız, umursamaz ümmete serzeniş ve sitemiydi bu Güneşin belki de …
Aksanın kubbesindeki yeşil; o da solgundu, matemliydi, necislerin tozbulutuyla kapanmıştı yüzü…
Namazdaydı 50’lik amca karşısında onun kıblesinin yerine geçmiş adi gülüşlü aşağılık üç esfele sefilin…
Kiminle, ne için, hangi kârı gözeterek bu kadar iğrenç gülüyordu..
Neye, nasıl iman etmişti zulmünden zevk alıyordu bu kadar …
Anladım artık dünya lanetlilere değil, felaha erecek olanlara sürgün yeri olmuştu…
Demiyormuydu peygamber “Dünya onların olsun Ahiret bize yeter” diye…
Sonsuz kurtuluş için acı çekmek bedel ödemek gerekiyordu…
Sonsuzluk ve Kurtuluş diyarına varmak için; gidişi olan, dönüşü olmayan bileti kazanmak gerekiyordu..
Bunun içinde Sabrediyor ve direniyoruz…
İster sapan, ister silah, isterse tek vücut,
Karşı duruyoruz korkusuzca anne, baba ve çocuk…
