Yalnızlık Diye Birşey Yok !..
Gözlerimden ay damlar geceye
Aydınlatır alemi
Ruhum güneş gibi Nurefşan
Kalbimin zifiri karanlığında kaybolur aydınlık
Bir yanım hür bulut misali
Bir yanım mahkum grınin esareti içinde
Ve hiçlik diyarını arıyorum yalnızlık bilmecesini çözmek için…
Yalnızlık en büyük kalabalıklardamı
Yoksa kör gözlerin pembe rüyalarındamı
ölü toprağının rutubet kokusundamı
Luna parktaki atlı karıncanın üstündemi
Yada Her şey, Herkes, Her yermi yalnızlık…
Gözlerim semada muhteşem intizama bakarken
Zifiri karanlığı aydınlatan dolunay ışığında
Hafifçe yüzümü okşayan meltemle
İnce nağmeler fısıldayan çınarın yapraklarında,
Kolanya çiçeğinin eşsiz kokusunu içime çekerken
Teheccüd ün secdesinde subhanallah derken
Sana şah damarından yakınım diyen en büyük dostun
Ruhumu özgür kılan Muştusu ile kaybolan Yalnızlık!..
Yalnızlık diye bir şey var mıymış ?Demek ki yokmuş !..
yalnızlık yokmuş ama varda sanki yaklaşamıyoruz şah damarımızda olsa bile bencilliğimizden